BAŞLARKEN
22Ocak 2014, 03:50‘’İnsanlar ile birlikte bulunma alışkanlığımızın giderek kayboluyor olması, tartışılacak çok şeyin olduğu inancını kuvvetlendirdi. Yorulduk, terkedip terkedildiğimizi karıştırır olduk. Sizleri de uzaktan hep izledik; duruşunuzu, sevinçlerinizi, gözyaşlarınızı, yenilmelerinizi, ‘alıpbaşınıgitmelerinizi’. Madem öyle, yazalım dedik.’’
Edebi fanzinimizin adına ‘’Bipolar Düşler’’ adını koyarken; insanların duygudurum hallerini düzenleyen, düzgün çalıştığında hiç kimsenin ölene dek adını bile duymadığı, ancak bozulma durumundaki insanların ‘ölene dek’ ıstırap çekebildiği ‘’bipolar’’dan yola çıktık. Tıpta ‘bipolar bozukluk’ olarak adlandırılan, genellikle 20’li yaşlardan sonra ortaya çıkan manik-depresif hastalığı ve bu hastalıktaki insanların yaşamlarından kesitleri kalemimize dahil etmek istedik. Süresi kişiden kişiye farklılık gösteren, kendimize bile kabul ettiremediğimiz mani ve depresyonlar dönemlerinde, kişilerin yaşamlarını nasıl ikame ettirebildiklerini ve yaşadığı zorlukları, düşüncelerini farklı tarzlar ile kaleme dökmek, fanzinimizi hazırlamamızda bize başlangıç konusu oldu.
Elbette yazım alanımız bu hususla sınırla kalmayacak. Düşünen her insanın içinde kopan fırtınaların üzerine gitmek, düşünceleri ile bu hayatta yalnız kaldığını düşünen her insanın bir adım yanında olmak için yazacağız. Benzerlerimizin aksine aşk temelli değil; insan ve düşünce temelli olacağız. Genel anlamda depresyon hallerinizin eli, kulağıyız olmaya çalışacağız. Adını koyamadığınız sıkıntıları adlandırabilmek için kalemimizi sonun kadar kullanacağız. Özgün tarzlarımız ile size rüzgarın sesi, yağmurun dili kadar iyi gelmeyi umuyoruz.
Modernizmin getirdiği yalnızlık, modernleşen insanın kendi dünyasına kapanması ve şizofreniye kadar giden yolda ‘’hasta’’ insanlar olarak, kendi duygudurumlarımız ve tecrübelerimizi de çorbaya katarak, anlamlandıramadığınız çoğu hislerinize kalemimiz verdiğince anlam katacağız. Çıktığımız bu yolda öykülerimiz, şiirlerimiz, nesirlerimiz ile adım adım hitap edeceğiz.
‘’Herşeyin bittiğini düşündüğüm o gün her yerim alev alevdi, korkuyordum. Ya duygularım tamamen yanarsa, kalan hayatım bedenimin içine ot tıkayarak geçerse ? Duygularımı korudum, bedenimi duygularımın önüne yalnızlığımla attım. Elle tutulur herşeyin ötesinde benim duygularım. Silüetimse zaten, insanlar üzerine bıraktığım izlerle birlikte hemen kurudu. Hep acele ederken geç kalmıştı, yıllardır hislerime tercüman bulamadı. Bunun bedelini de ağır bir ‘’tekbaşınalık’’ yangınıyla ödedi. Şimdiyse, insanların arasına karışamamakla birlikte, kalan duygularımla başbaşayım.’’
Unutmayın; taşlar ve sopalar kemiklerinizi kırabilir ama ‘’sözcükler’’ kalıcı hasar verir.
-Editör

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder