YAZINSAL




YAŞIYOR GİBİ GÖZÜKSEK DE

bugün öyle gezinirken bir söz gördüm
"gemiler batınca denizlerin canı acır mı?" diye.
düşündüm
denizler
onlar olmasaydı
gemiler
onlar olmasaydı
gemilerin olmaması pek bişey değiştirmezdi
sadece bizim insanlık dürtümüz olan ticarete bir darbe gibi vururduki bu da maddi manada para sıkıntısına yol açardı
insanlık için aslında çok büyük bir sıkıntı
neyse
ve yine gezme dürtümüz olan turizme de büyük bir vurgun yapardı
uçak,araba, tren... vb taşıtlar kalırdı elimizde sadece
peki ya denizlere ne olurdu
daha mı temiz
yoksa daha mı kirli
kalplerimiz daha mı ölü
hepimiz yaşıyor gibi gözüküyoruz ama bedenlerimiz sadece aldatmaca
aslında
denizler dinliyo kalbimizi
biz dinliyoruz denizleri
sahillerde içiyoruz bira şişelerini denizle tokuşturuyor
ya denize yada kayalıklara atıp gidiyoruz
yaşıyoruz, yaşamaya çalışıyoruz bu dünyada
kalbimiz atıyor gibi gözükse de çürümeye başlamış
kokmaya başlamış
kalplerimiz bizden önce ölmüş
pompalamaya zar zor dayanır olmuş artık
ne sevmeye açık ne nefret etmeye taakatleri var
yoklar artık
yokuz artık
olmadık ki hiç
ne yaptık bu dünyada
bir Da Vinci ne yaptı
bir Einstein ne yaptı
bir lider
bir öğretmen
bir insan
bir hayvan ne yaptı ki
Neil Armstrong ay da ne yaptı
öldüklerinde isimleri bi kağıtta kaldı
bizim için örnek alınası insanlar oldular
ama gittiler
yok oldular
olmadılar ki hiç
biz
ölü bedenlerimiz hiç bu kadar bağırmamıştı bu karanlıkta
ve öldük.
ölüdürldük.

-Mustafa Berkay ŞAHİN

-------------------------------------------------------------------------

GEMİ

her zaman giden geminin arkasından bakan insanlar mı olmak zorundayız
arkasından el sallamak hatta el sallayacağımız bir kişinin bile olmaması durumuyla karşı karşıya kalmak mı zorundayız
binip de martılara simit atan
geminin en arkasına geçip üstü açık kısımda oturup kahvesini içip gazetesini okuyan takım elbiseli kravatlı insanlardan olmak yerine
arkadan bakan
bir vapuru kaçırmış gibi üzülen
geminin suda bıraktığı o düzlüğe atlamak hatta dokunmak isteyen
bi yere oturunca bir bira bi kahve yerine 3 şekerli bir çay isteyen insanlar olmuşken ne gerek var üzülmeye
üçgen peynir ve simit ile kahvaltı etmek varken ne gerek var hasta eden havalara
atlet giymeden çıkmak varken dışarıya
dökülen yapraklara basarken bir neşeyle
bir sokak köpeğini kuzum oğlum kızım diye içten bir sevgiyle severken
sırtımız terlediğinde havlu değiştiren bi annemiz varken neden üzülelim ki
neden mutsuz olalım
cebimde olmasın param
para zaten nedir ki
satılmış özgürlükler
kravat zaten nedir ki
saygı, gösteriş, çalışan simgesi
bazen de bir tasma
bazen de sadece bir kravat
bir şey değil
televizyonda izlediğin film çıkmışken onu oturup izleyebiliyosan
daha ne olsun be yavrum
bir vahi mi bekliyosun yoksa
banka soymak? milli piyango?
uzay kadar boşluklar varken içimizde dünyada yaşıyoruz
daha ne yapalım

-Mustafa Berkay ŞAHİN

----------------------------------------------------------
DÜŞ


ölmüşüz
tabuta ihtiyaç yok
kefene ihtiyaç yok
ölmüşüz bir bedende
bir yar koynunda
bir yar kalbinde ölmüşüz biz..
şimdi, şimdi biz ne yapacağız
bu soğuklarda
paçavra ruhlarımızla
çevremiz kuşatılmış
sormamışlar, soruşturmamışlar
ansızın bir şafak vakti
ölüm çığlığıyla belirmişler ensemizde
tepemizde
şimdi biz ne yapacağız
biz kime sığınacağız yaradılandan
kim dost
kim yar
kim düşman..
kendimiz bile yalancıyız
kendimize
biz şimdi nasıl yaşayacağız
biz, biz şimdi kime yaşayacağız
kim için yaşayacağız 
biz bu rüzgarı nasıl göğüsleyeceğiz
parmak uçlarımız
yalnızlıktan hissiz
soğuk
parmak uçlarımız sigaraya hasret
sigaranın sıcaklığna muhtaç
seslerimiz titriyor artık
bizi burda unuttular
bizi burda bıraktılar...
bizi sokaklara gömdüler
bizi betona gömdüler
toprağı kim öldürdü sahi?

yeni bir sigara daha yakmak gerek
ateşi kim söndürdü sahi?

çakmak taşı parmağımı yarıyor şimdi...
her şeyin
her şeyin kaçınılmaz bir belirtisi var
her şeyin bir izi var...

beklemekle geçti ömür
ömür geçti
ömür gitti
şimdi sahipsiz
sahipsiz, sahici bir acı var
sadece...


DOĞAÇLAMA ŞİİRİN ORJİNAL KAYDI, KAR VAR BURALARDA A DOST!









---------------------------








-          hislerimizin  sokak ortasında yandığı şu kış
ey insanoğlu
gözlerini ne zaman açacaksın
ne zaman hayıflanmayı bırakacaksın sıcak evinde
soğuğa
ne zaman duyacaksın sokaktaki üşüyeni
öleni çokça
beyoğlu ara sokaklarında
mevlasına yalvaran bir genç gibi
zemheri aylarını yaşıyoruz
vietnam burası
küba
hakkari
kadıkıköy
aşkın elinden geçmiş bu küçük,
habersiz
kör kütük aşık
miladına kavuşmak istiyor
yemek istiyor,
senin çöpe attığın kadar
ıslanmamak bir gece
yatakta uyumak
bali den kurtulmak
fiyakalı olmak
gülmek
belkide bir kız arkadaş edinmek
istiyor
cezasını çekmedi mi bu gözler
bu can, bu can...
acı büyüttü bizi
saftık 
küçüktük
habersiz...
saatler zamanı ne bilsin
kalp acıyı ne bilsin
şu gözler
ölmümü ne bilsin bre..
azap değil mi bilmek onu başka kollarda
anlamı ne peki?
kim anlatabilir,
derman kim,
devran kimin...

tugay erdem-








            
          UNUTULAN


Bipolar Ahit, 1. Pasaj.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Henüz, "elicebindetekbaşınalığımla" şefkatsiz yıllarımın yaklaştığından haberimin olmadığı zamanların ilkinde..

Değişikdeğişken düşüncelerim, günün birinde insanları sevebilmem ile insanların beni sevebilmesi arasındaki bağı koparıp atmaya yeni yeni başlarken, çok sonraları sevişirken nefes bile alamayacağımın henüz farkında olmadığım zamanlarda…

Düşüncelerimin anlaşılmaz hale bürünüp başka boyutlarda yer alma isteğinin ufak ufak kıpırdamaya başlamasına ramak kala, çılgın atan hislerimin insanlardan nefret etme hırsına kendini kaptırmaya başladığı saniyeler…

‘’Gözlerim bir alev gibi albayım, henüz puslu sokağın ilerisindeki gece lambasına bakamadılar ama her an bizzat yıprata yıprata ihtiyar bir adama çevirdiğim benliğimden, kimliğimden kendilerini alabilirse eğer gözlerim, düşüncelerimin aleve verdiği herşeyin içine atıldığı o yüreğim kadar eski sokak lambasına, son sigaram ile uzun uzun bakacaklar. Merak etmeyin, gün elbet ağırıcak. Ve çaresizlikten, samimiyetsizlikten kapanıp gidecek gözlerim, düşüncelerim... ‘’

------------------

Düşüncelerim;
Takvimlerden çokça yaprak kopardı, hepsi en güzel yıllarıma kazılıydı
Özgüvenimi koparamadı ama ağlattı, özgüvenim gücendi
Zaman geçtikçe kimseyle konuşucak hiçbir şeyim kalmadı.

Ah azizvarlık ! Bu kadar düşünecek ne vardı kuzum ? Düşünecek yer ararken yaşamayı unuttum, sevmek için de düşünürken acele ettim, geç kaldım. İnsanları ayıran ve birleştiren sözlerin yeri geldiğinde hiçbirini yeri ve zamanında söyleyemedim, hepsini de her zaman düşünmüştüm oysa.

Aylak yalnız düşüncelerin içinde sevgisiz kaldıkça azizvarlık, saçımın okşanmasını ve birinin elini tutmayı, ona sımsıkı sarılmayı unuttum; düşünmeye daldıkça sevip sevmediğimi bilemedim, gözyaşlarıma hakim olamadım. Beni sevmeye çabalayan herkesi herşeyi biraz unuttum; Unuttukça gittim, duygularımın tek başına nefes alabildiği her yere. Unuttum herkesi; benim yerim yıldızlardır dedim.

Sevip sevilebildiğiniz yerlerden görünmeyen yıldızlarda kendimi unuttum.

………

Artık, aylak yalnızlığımı tanıyamaz durumda olsam bile azizvarlık; bir zamanlar elim cebimde, buğulu camlarda kendimi aramam, bir yerlerde "tekbaşınalığıma" sahip çıkmaya çalışıyorum demekti. "Şöyleyalnızlıkböyleyalnızlık" demekti. Yıllar içinde büründüğüm "gidipgeleninsansilüetimin" artık yalnız başına kararmaya başlaması ise; düpedüz "benim devrim buraya kadar azizvarlık", demek…

-mehmet uğur cebecioğlu
---------------------------------------------------------------------------------------------

BENCİL DÜŞLER

otobüste oturmuş birisi

sırtı şoför tarafına dönük tersten giden
azcık midesi bulanmış birisi
yüzü asık biraz solmuş hafif buruk
önce bir titreşim
bir mesaj
açıp okurken ki tebessümü değişilmez hiç bir şeye
değer verilen
sevilen birinden gelen güzel sözler
daha sonra bir ses 
ve telefonu açtığında o gülümseme
dünyalara değişilmez
insan sevdiği kişinin sesini duyunca
annesi,babası,kardeşleri,arkadaşları,sevgilisi… vb
gözlerinin içinin güldüğünü otobüsünün diğer ucundan fark edebiliyorsunuz
5 dakikalık o mutluluk
telefon kapandıktan sonra 2 dakika daha devam eden o mutluluk
3. dakikaya girildiği anda kafadaki düşünceler yüzünden hafifçe düşüveriyor yüzden
yine bi burukluk hüzün mutsuzluk
sınavlar, dersler, kitaplar, bu ay param yetecek mi?
okul bitince ya? aile? ne kadar çalışıcam… vb
hepimizde olan düşüncelerden
biraz fazla biraz az
ama hepimiz dekine benzer
o 2 buçuk dakikalık mutluluk nerelere kaybolduysa artık
diğer bir mesaja
diğer bir telefon konuşmasına
daha da güzeli diğer bir görüşmeye kadar saklandı ruhun derinliklerine
zengin bir koca mı bulsa
yada milli piyangodan para mı çıksa
hayalleri genelde bu yönde olmasa da nadiren düşünür böyle
çünkü yaşam herkese eşit olmasa da 
bazen nadir de olsa eşit imkanlar sunabiliyor
tek sorunumuz sadece kendimizi görmemiz ve en büyük derdi kendimizde sanmamız sanırım
insan ırkı olarak bunu hiç bir zaman atlatamadık ve atlatamicaz da
bencillik
benlik
…

-mustafa berkay şahin

---------------------------------------------------



Bipolar Düşler; sevgilinin ölü kolları arasında aniden beliren bir panik atak gibi çıkıyor karşınıza, değerli dostum Mehmet Uğurla puslu bir gece de kurduğumuz bu fanzinvari sezgilerin somutlaştırılmış hali, sizlerin önüne son akşam yemeğinde sunuluyor. Mehmet Uğur yazın hayatının yanı sıra aynı paralellikte Editörlük de yapacaktır. Genel Yayın yönetmeni olarak ben -her ne kadar tereddütte olsam da- sizlere güzel bir sunum yapmak ve ruhlarınızı ürkütmek için elimden gelen her şeyi yapacağım. Yazar kadromuzda bir de güzel kardeşim Mustafa Berkay var, kalemine güveniyorum ve yazılarını heyecan için de bekliyorum.
Bir şey olacak.

Çoktan ölmüş ölüleri, hala sağ olan yaşayanlardan daha mutlu gördüm.

-eski ahit, vai 4:2

----


gittiğim her coğrafyanın toprağına takılıyor gözüm, ölümümüz için uygun olup olamayacağını düşünürken buluyorum kendimi.

kadın, bana bir intihar borçlusun.

en çok karanlığı sevdim. en çok karanlıkta buldum kendimi. karanlıkta duydum o halüsinatif sesleri.
yine öyle bir karanlıkta, saçlarımı geriye doğru attıktan sonra aşık oldum sana.
karanlıkta kurdum intiharımın mor siluetini, ona öyle bir gecede bağlandım.

en çok uyurken sevdim şehiri, ben. hep. herkes yarı ölü halde iken, ağladım. sakındım, saklandım tanrımdan.

kadın, bilir misin ki ben kaç kere öldüm öyle gecelerde, kaç kere ıslattım sigaramı göz yaşımla/kanımla; varlığına vakıf olmak uğruna, tenine naklolmak uğruna döndüm cehennemime -geri.

kentin karanlıkta sırılsıklam oluşunu, saçlarının gülünç hale gelene dek ıslandığını ve elimi tutan elini sımsıkı UNUTTUĞUMU, hatırladım.
yağan yağmurun göz yaşlarımı gizlediğini bilerek.

kollarımın arasında titrediğini anımsıyorum en son olarak. -zamanın ne denli hızlı geçtiğini yanında, ve ne denli yavaş geçmesini istediğimi/yanında-
hangi mevsimde intihar edeceğimize karar vermeye çalışıyorduk. dişlerim soğuktan tıkırdadı.
gülümsedin.


-tugay erdem




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder